|
Een ontdekkingstocht per fiets van Firenze naar Rome.
Het hoeft waarschijnlijk niet verteld te worden dat iedere fietsreis uniek is. Iedere bestemming, ieder land en elke bevolkingsgroep is anders, en dat zorgt voor heel verschillende ervaringen. Toch voelt het fietsen altijd heel herkenbaar aan: overal waar de stad uitdijt komen er dorpjes, met hun vriendelijke en behulpzame mensen, waarna het landschap zich even later verliest in de uitgestrektheid van de weidse natuur, die prachtige bosrijke gebieden afwisselt met uitgestrekte landerijen en graanvelden.
|
|
De fietsvakantie in een verhaal gegoten.
Juli 2006. Onze fietsen waren er klaar voor, en wij hadden er zin in: niets of niemand kon ons nog tegenhouden om van Firenze naar Rome te fietsen! Voor sommigen onder ons (Els, Wouter en Joris) was er niets nieuws onder de zon - we hadden immers al meerdere fietstochten naar het Zuiden achter de rug - maar voor de anderen (Nele en Koen) was het de eerste keer... En er was nóg een nieuwkomer bij: Jonas... Al kon deze comfortabel meefietsen in de buik van Els, die op dat ogenblik 5 maanden zwanger was. Voor iedereen avontuur en nieuwe ervaringen gegarandeerd.
Het begon al goed, in Venetië. Wist je dat het station van Venetië zelfs niet per fiets bereikbaar is? En dat je dus 3 van die trappenbruggetjes over moet om er te geraken? Leuk te voet misschien, maar niet met zwaar bepakte fietsen! Wist je bovendien dat het mogelijk is om je voet bij het opstappen zodanig zwaar te verstuiken dat je 3 weken de plaaster in moet? Nele kan erover meespreken, ze moest na slechts 2 dagen fietsen onherroepelijk naar huis. En verder hadden we de moeilijkheidsgraad toch een beetje onderschat. Een fietsvakantie door de heuvels van Italië is echt geen lachertje, zeker niet bij de hoge temperaturen (lees: hittegolf) die wij te verduren kregen. De beklimmingen zijn meestal maar enkele honderden meters lang, maar dikwijls zodanig steil dat het zweet na 10 minuten rusten nog in stroompjes van het lijf liep. En fietsen in Rome -waar de auto's over vijfbaanswegen langs je heen razen- is een avontuur op zich.
Maar het was niet allemaal kommer en kwel? Natuurlijk niet! Zo kregen we op ons kampeerplekje aan de rand van een bos in de buurt van Trequanda 's nachts gezelschap van everzwijnen, die ons knorrend en snuivend in slaap zongen. En een avondmaal heeft zelden beter gesmaakt dan in Ronciglione, in de eettent van een natuurcamping vlakbij het kratermeer, waar we onze overheerlijke spaghetti met steak naar binnen schrokten, midden van een vrolijke bende jongeren, terwijl buiten de wind en de regen met het tentzeil tekeerging. Een andere keer fietsten we door the middle of nowhere, toen plotseling een hel van bliksem, donder en stortregen losbarstte. Nog net op tijd vonden we een bushokje (waar kwam dat opeens vandaan?) om te schuilen. 2 uren hebben we daar staan bibberen van de kou (nou ja) voor het enigszins menselijk werd om weer door te rijden. Zulke ervaringen blijven wel bij! En dan spreken we nog niet over de mooie landschappen en dorpjes, de cultuur die je overal ten velde wel ergens kan opsnuiven, het genot om met de fiets tegen een hoge snelheid van een helling naar beneden te suizen,... Reden genoeg om met de fiets op vakantie te gaan!
Fietsen in het spoor van Paul Benjaminse
"In dit derde deel van de fietsroute naar Rome wordt de route eigenlijk de bestemming zelf. Vanaf Toscane ligt de bestemming in het landschap van heuvels met okerkleurige dorpen en steden waarvan de muren en torens het verloop van de geschiedenis weerspiegelen." Zo begint Paul Benjaminse de inleiding van het derde boekwerkje dat het finale deel van zijn fietsroute van Maastricht naar Rome beschrijft. Aangezien we in 1998 en 2000 de eerste twee delen van de route al hadden afgelegd, en gezien onze goede ervaringen met het materiaal van uitgeverij Carto Studio, was het niet meer dan logisch dat we in juli 2006 op pad trokken met deze gedachte in ons achterhoofd en met dit boekje bij de hand.
Het moet gezegd worden, ook deze fietsvakantie is weer bijzonder goed meegevallen! Toch was de route niet de meest gemakkelijke. Om nogmaals Paul Benjaminse te citeren: "Hoewel de route van Florence naar Rome niet over hoge bergen gaat, zijn de heuvels in dit landschap talrijk. En waar in Frankrijk en Zwitserland de wegen meestal de dalen volgen, lopen de wegen in dit deel van Italië meestal over de bergkammen. Op de hooggelegen wegen liepen de reizigers in vroegere tijden immers minder kans om overvallen te worden of verrast te worden door plotseling uit de oevers tredende rivieren. De heuvels plooien zich echter niet makkelijk en daardoor zal men enkele korte maar krachtige klimmetjes voor lief moeten nemen." Dat laatste kan alleen maar een understatement genoemd worden: en óf er geklommen moest worden! Zowat elk dorpje in dit deel van Italië lijkt wel op een heuvel te zijn gebouwd. We hebben dus behoorlijk wat inspanning moeten leveren om er te geraken, al speelde ook het hele warme weer ons wel parten: dit is een tocht die je beter niet aflegt in de warmste periode van het jaar, zoals dat geldt voor alle fietstochten doorheen de Zuiderse landen van Europa.
Volgens goede gewoonte van Paul Benjaminse loopt de fietsroute zoveel mogelijk over stille landwegen door het landschap. Alhoewel... "Waar in Italië asfalt ligt, loert het autoverkeer op de spaarzaam bedeelde infrastructuur. Het valt daarom niet mee om rustige wegen op te zoeken." Naar de praktijk vertaald betekent dit dat je zelfs op de meest smalle landweggetjes relatief veel en snel rijdend autoverkeer kan verwachten, daar waar je in landen als Frankrijk, Zwitserland en zelfs Spanje op diezelfde wegen nog geen kat zou tegenkomen. Maar al bij al valt het goed mee, veel hangt af van het uur van de dag en de dag in de week, het ene deel van de route is al wat drukker dan het andere, en in elk geval worden grote wegen zoveel mogelijk vermeden.
"In de oneindige verscheidenheid van landschappen die men op dit deel van de route aantreft, liggen beroemde steden zoals Florence, Siena, Orvieto en Rome. En al dreigt men overspoeld te worden door de hoeveelheid cultuur, toch heeft iedere stad weer zijn eigen karakter en een eigen aantrekkingskracht." Ondanks de net vernoemde verscheidenheid aan landschappen, is en blijft Italië een relatief dicht bevolkt land, met een reliëf dat uitnodigt om gecultiveerd te worden. Verwacht je dus niet aan de woeste en ongerepte landschappen die je aantreft in het binnenland van Spanje, maar eerder aan uitzichten die worden bepaald door een verscheidenheid aan olijf-, wijn-, en hazelnootgaarden. Wat niet wegneemt dat zulke uitzichten ook de moeite waard zijn. En er zijn wel degelijk delen van de route die hun ongereptheid min of meer bewaard hebben en die hun sterren meer dan verdiend hebben: zo behoren de landstreek van Le Crete (en dan het stuk tussen Asciano en Trequanda in het bijzonder) en de omgeving van de Monte Cimino en het Lago di Vico (vooral rond Vitorchiano en Ronciglione) tot onze absolute topfavorieten!
|
